«و از میانِ همه یِ خدایان خدایی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد»

حالا بیایید و هی بنویسم: «آه! چشم‌های‌اش!»، «وای! چشم‌های‌اش!». از یاد رفته نمی‌خواهد/ نمی‌تواند ببیند.