لطفاً!

لامپ‌های رابطه سوخته‌اند، کسی مرا به الکتریکی‌ها معرفی نکند... لطفاً!

زخم خشم

خشم سراسر وجودم را در بر گرفته؛ خشمی بی ­مهار و تعلیق ­ناپذیر! به همه جا و همه کس می‌­پاشد. بهار در راه است و من بیشتر از همیشه می‌­خواهم تنها باشم. 

خدایا ما را بفریز اما نفروزِن!

امشب بعد از سال‎ها دوباره دست به دعا شدم که خدایا تا می‌توانی برف ببار! نه اینکه مدرسه رفتن در این سرمای جانگوز آن‎قدرها مافوق تصور باشد؛ نه! دیگر تاب بحث کردن و چس‎ناله‎هایی با این مضمون را ندارم: «تیچر! تو رو خدا Frozen ببینیم!» تاب هیجان‎های چشم‎های‎شان را بعد از این‎که پرنسس X پیشنهاد ازدواج پرنس Y را بعد از یک دور رقص می‎پذیرد را ندارم، آخرین بار که سعی کردم چیزی در حد «مری و مکس» را جایگزین سلایق هالیووی‎شان کنم کامنت‎هایی زیادی مبنی بر خسته‎کننده بودن فیلم و لج‎درآر  و چندش‎آور بودن شخصیت‎ها دریافت کردم. خدایا! ببار!