شاید وقت دیگر

شاید [هیچ] وقت دیگر!

هق هقِ کودکانه

حسم، حسِ کودکی بود که تا از خواب پا می شود، می زند زیر گریه، بی درنگ و از ته دل. گریه­ ای که پیدا نیست از غیبت مادر است  یا از کابوسی که در آن مادرش، نقش جادوگرِ بچه دزد را داشته... هق هق­ ای بی درنگ و از ته دل، هق هق ای از سر ِ بیداری. 

برف می بارد

                             برف می بارد

                           بر خیال خاک گرفته ی من

                          تا کلاغ ها مترسک خانه ام نپندارند

                         شانه می تکانم

                         از برف

                         از خاک

                         از خیال

   

بیست و هشت

بیست و هشت سالگی در کتابخانه ی دانشگاه، در هوایی تگرگی و پر از بوی کاج های خیس تحویل می شود. سلام سی سالگی!