شفافیت!

انگار همه چیز از تن­ام می گذرد مثل شیشه. چه می گویند این ملانقطی­های ادب دوست؛ ترانما! ای کاش همیشه تصاویر به این شفافی بود. شکی در کار نیست می خواهم خوش باشم، خوشحالِ شفاف.  

خداحافظ رفیق

این هم از این رفیق. می گفت الان جو سال­های 1300 است که ملت تازه فرنگستان را کشف کرده بودند. همه در پیِ مهاجرت اند و این­بار نه حتی در پیِ روز و روزگاری بهتر و کشف دنیای­ای تازه بل­که تنها در پیِ راهی برای گریز. گرفته بود و دودل. می گفت این­جا حتی اگر در حدِ ترکیه بود می ماندم. باهم جیگر خوردیم و آب پرتغال. کلی گپ زدیم و غر. از کودکی بربادرفته، و پیوندهای دست و پاگیر، از دهه­ی سوخته­ی شصت و آینده­ی نامعلومِ دهه­های پیشِ­رو، از پاریس و شامپاین...  

"دوست"

می گوید:

-         دوستت دارم.

می گویم:

-         دوست­ات می دارم. 

درد از زیر قفسه سینه­ام شروع می شد تا گردنم بالا می آمد ولی همان­جا گیر می کرد و بالاتر نمی آمد. انگار یه چیزی می خواست از دهنم بزنه بیرون. اول فکر کردم قلبم است و بعد گفتم شاید از معده است. از ساعت دو شب شروع شد. فبلاً هم دوبار اینجوری شده بودم اما حداکثر برای نیم ساعت اما این یکی ول کن نبود... تا خود 7 صبح امانم را برید.

پ.ن: این نوع خاطرات مال دفتر کاغذی­ام اند. ولی از اون­جا که امروز جا نداشت این جا نوشتم­اش.    

آلبالو به سبک زوربا

آدم باید  نسبت به چیزهایی که خیلی دوست دارد زوربایی عمل کند؛ یکی از آن چیزها آلبالوی نوبر با نمک زیاد است.

پ.ن: زوربا کارهایی را که دوست داشت آن­قدر انجام می داد تا حالش از آن­ها بهم می خورد.