خودکشی

حالم حال ِ سگ است. دلم از مرگ و انگار از زندگی هم بیزار است، بیزار چون سگی تشنه که به­جای آب تنها کابوس بیند در خواب.  



از پاییز

نمی دانم این حال از آمدن پاییز است، از یک سال بالاتر رفتن سن است (آخر مبدأ آن همیشه برایم پاییز و نه بهار بوده) یا از ناخوش احوالی­ست که انگار دیگر به پاییز و بهار و زمستان ربطی ندارد. پاییز همیشه برایم دونشانه داشته: اولی زیاد شدن موهای ریخته شده روی بالشتم که انگار اسمش ریزش فصلی موست؛ و اضطرابی که از دو هفته پیش از آمدنش، صبح­های زود تلنگر بیداری به مغزم می زند حتی در سال­هایی که از مدرسه و درس و دانشگاه خبری نبوده.

یه شب مهتاب!

امشب شب مهتابه

حبیبم که خوابه

اون که هیچ!

طببیم هم اگر خوابه

هیچی

بهتره همین طور بخوابه!

یعنی

حبیبم

واقعن

خوابه؟!

منم که سرم تبداره

 ولی طبیبم این طور بهتره
یعنی وقتی که خوابه!

منم باید بخوابم

بی خیال شب!

هر چند که مهتابه...