تولد سی و پنج‌ام

مادرم بی هوا زنگ می‌زند، بی هماهنگی. قربان صدقه‌ام می‌رود، از دندان گرفته تا لباس و همه چی ام از همه چی تعریف می‌کند. فکر می‌کند در اروپا همه عاشق دختر «ظریف مریف»اش می‌شوند در یک نگاه. گاهی به او می‌گویم بحث را عوض کند و گاهی هم عمداً خودم این کار را می‌کنم. گوش‌اش بدهکار نیست.ادامه می‌دهد. می‌خواهد خوب باشم؛ فکر می‌کند ممکن است از گرسنگی هلاک شوم. از مصائب خرید کردن در این‌جا برای‌اش گقتم دیروز که فکر می‌کرد همه چی گل و بلبل است. گفتم چطور احماقانه بزرگ‌تر از سبدم خرید کردم و دوچرخه‌ام وبال گردن‌ام شد. نگفتم هنوز پشت‌ام درد می‌کند و کارمند فروشگاه نگاه‌ام می‌کرد که مذبوحانه خریدها را دارم در سبد دوچرخه‌ام جا می‌دهم. به بهانه سیگار کشیدن آمده بود بیرون که مبادا چرخ خریدشان را بدزدم. احمقانه تجربه آخرین خرید را فراموش کرده بودم. وسایلم پهن زمین شد وقتی سعی کردم دوچرخه را عملاً سوار شوم.  دست و پا چلفتی. زدم زیر گریه، چیزی نشکسته بود اما از خودم عصبانی بودم. حتی سگ همسایه هم که می‌دانستم با تمام وجودش در تاریکی شب پارس می‌کند دیکر آنقدر مهم نبود. رانندگی را باید دست کم یاد می‌گرفتم درست و حسابی. از خودم عصبانی بودم از پدرم که هیچ وقت ماشین نداشت. چرا باید اینقدر احساس تحقیر می‌کردم. روز پیش‌اش هم زدم زیر گریه در سفارت. 61 فرانک پول بلیط داده بودم که بروم پایتخت نامه‌ام را امضاء کنند. پشت تلفن درست جواب‌م را ندادن. زنی که در سفارت بود احساس ترحم کرد. پرسید: زندگی تو سویس سخته؟ زدم زیر گریه. ترحم‌اش حال‌ام را بدتر کرد. روز تولدم بود و فکر می‌کردم بعد از سفر با قطار با پیرمرد ناهاری می‌خورم. پیرمرد را دو ساعت در رستوران منتظر کاشتم. از هوم‌اش آمده بود با آلبوم عکس‌های خانوادگی و پسرک. دو ساعت نشسته بود توی رستوران. چشم‌های‌ام پف کرده بود. تمام راه از پایتخت تا رستوران را گریه کرده بودم. لبخند زد و کمی نا«راحت» بود اما تمام تلاش‌اش را کرد. برگشتنی سه ساعت توی راه بودم؛ خواهرم که زنگ توی دست‌شویی بودم. همه دوستانم جمع بودند برای شادباش من. باز هم زدم زیر گریه.

چیزی شبیه بغض

 انگار که چیزی در گلوی‌ام گیر گرده. هر چه قورت‌اش می‌دهم باز هم همون جاست. اوایل فکر می‌کردم از سیستم گوارش و عوض شدن تغذیه و غیره است بعد که قرص‌های معده تمام شد معلوم شد از آن‌جا نبوده. 

هر روز صبح زود دوش می‌گیرم، سیستم گرمایشی را می‌گذارم در حالتی که برای خانه خالی ست. صبحانه‌ای می‌خورم، سوار قطار می‌شوم می‌روم دانشگاه، سوار اتوبوس می‌شوم برمی‌گردم ایستگاه قطار، برمی‌گردم خانه، سیستم گرمایش روی حالتی تنظیم می‌کنم که کسی در خانه است. سرما اما هنوز هست، طول می‌کشد تا سیستم گرمایشی بفهمد کسی در خانه است.  

روزمرگی دلتنگی

دیروز روز اول مدرسه بود. دلم برای وروجک‌ها تنگ است. تعادل پائیز بدون آن‌ها چیزی کم دارد.

در دوستی لبخند هست.

به عکس‌اش زُل می‌زنم. به لبخندش، نمی‌توانم لبخند بزنم.

سرمای هوا شکسته شده و آشوب درون من هم. دست کم امشب. نمی نویسم. بیشتر انگار حرف می زنم. اینجا زیاد سر نمی زنم. فقط گاهی. گمانم در غفلت من هفت ساله شد. 

مقاومت

از آخرین هم‌نشینی‌ام با مرگ مدت‌ها می‌گذرد. البته که منظورم هم‌نشینی جدی است. وقتی می‌آید سایه‌اش روی همه چیز می‌افتد، روی زندگی.