حفره­ ستاره

این­جا نشسته­ام

در منتها علیه

یک ستاره،

نوری را تماشا می­کنم

که پاشیده می شود

بر من

 ازحفره­ا­ی کوچک

در آسمان.

چندان شاد نیستم

اما می توانم ببینم همه چیز

چقدر دور است.

                       ریچارد براتیگان

"Star Hole"

I sit here

on the perfect end

of a star,

watching light

pour itself toward

    me.

The light pours

itself through

a small hole

in the sky.

I'm not very happy,

but I can see

how things are

    faraway.

Richard Brautigan

ابدیت

لحضاتی که هیچ چیز آزارت نمی دهد و مستی امانت نمی دهد بیش از این بگویی...   

وقار

وقار، اشارت رمزآلودِ تن است

برای پوشاندن کاستی های ذهن.

                                               لارنس استرن

Gravity, a mysterious carriage of the

body to conceal the defects of the mind.

Laurence Sterne

یک سالگی

وبلاگم یک ساله شد. راستش فکر نمی کردم کار به یک سالگی بکشد یا اگر بکشد دوست داشته باشم به­ مناسبت آن چیزی بنویسم. کمابیش همه چیز را در طول این یک سال در آن نوشته­ ام؛ کمابیش. همه چیز را نه! گاهی خودم را سانسور کرده­ ام، گاهی ترجیح داده­ ام سکوت کنم؛ و گاهی هر چه کوشیده ­ام برای ریختن افکارم به­ شکل  کلمات، قالب درستی نیافته­ ام. کمابیش همه چیز را گفته­ ام جز آن چه که برای گفتن­ اش هنوز زمان لازم دارم... حس خوبی دارم که این جا می نویسم، حسی از نوع در تملک داشتن چیزی منحصر به خودِ خودم؛ حسِ قدم زدن در جاده­ ای که نگرانِ ارواح پنهان در پسِ درختان­ اش نیستم هر چند که اطمینان دارم یگانه رهگذر آن­ ام... از این که قدم­ هایم را گاهی با دوستی شریک می شوم احساس شعف می کنم ولی اگر این شعف هم نبود باز به گام­ هایم ادامه می دادم؛ قدم زدن برایم لطف خاصی دارد آن هم به­ تنهایی و بر روی جاده­ ای نمناک.