در دوستی لبخند هست.

به عکس‌اش زُل می‌زنم. به لبخندش، نمی‌توانم لبخند بزنم.

سرمای هوا شکسته شده و آشوب درون من هم. دست کم امشب. نمی نویسم. بیشتر انگار حرف می زنم. اینجا زیاد سر نمی زنم. فقط گاهی. گمانم در غفلت من هفت ساله شد.