یک صبح بهاری به همان دل‌انگیزی که مجری‌های تلویزیون می‌گویند

پنجره را باز گذاشتم و نرم نرم چایی می­خورم با خرما. اقاقیای حیاطِ دوتا خانه آن طرف تر حسِ بهارهای کودکی با عدسی دایی­جان و بحث­های سیاسی سرِصبح را برای­ام دارد. جای گزیدگیِ پشه­ی دیشبی را می­خارانم. بی همه چیز قشنگ رگ را نشانه رفته. خودم را در شیشه­ی پنجره­ی باز می­بینم؛ پوست­ام از شب نخوابی­هایِ این چند وقته سرِ حال نیست اما با سرمای ملایمی که زیر پوستم نشسته حسِ تازگی دارم. عدل یک دیشب را که فارغ از کارِ این فیلم­های یک قران دوشاهی صدا و سیما آمدم سرِشب بخوابم این پشه­ی لعنتی دهن­ام را سرویس کرد. بعد از آن­هم که آلرژی مهمانِِ خواهر جان عود کرد و دربه­در دنبال مسکنی روانه شدیم که مادر جان یحتمل همه را بار زده با خودش برده سفر. تا صبح داستان خواندم با نور موبایل. پیامی را می­خوانم که گفته نتایج فلان بورس اعلام شده. باید نیمروی کم نمک درست کنم  با پنیر بخورم، این‌طوری حال­اش بیشتر است. بعدش هم باید 36 تا سربیندازم برای دستکشِ زمستان بعدی؛ چهارتا زیر دوتا رو!

نه پسوردِ جی میل­ام را به یاد داشتم نه فهمیدم که به رفیق جان چه می­گویم. بعد از پنج روز شب­نخوابی متوالی، خواب­های سطحیِ 6 صبح به بعد و کابوس­هایی که با کمک صدای کارکترهایِ تلویزیون در ذهن­ام ساخته می­شد، نتیجه­ی یک ساعت خواب عمیق این شد که هیچ چیز را به خاطر نمی­آوردم. به دست­های­ام که نگاه کردم به نظرم استخوانی­تر و نحیف از از آن آمدند که بتوانند پتوی بختک شده را کنار بزنند. تلفن­ام زنگ می­خورد و شاید یکی دو ساعت بیشتر از آن چیزی که باید خوابیده بودم. با رفیق جان که حرف زدم یک­راست آمدم  بنویسم اما پسورد اکانتی را که هر روز ساعت­ها از آن استفاده می­کنم در خاطر نداشتم. سعی کردم خواب یا کابوسی را که می­دیدم به­یاد بیاورم اما بی فایده بود؛ فقط تصاویری محو از یک مهمانی و دهن­هایی که چیزهایی زمزمه می­کردند. نمی­خواستم بشنوم! اما احمقانه سعی می­کردم لبخند بزنم. دلگیر بودم و می­دانستم نمی­توانم حرف­های­ام را بگویم فقط صداهایی نامفهوم از خودم می­شنیدم. این خنده­ی احمقانه به­زودی بغضی می­شد که راه را بر همه چیز می­بست.   

دلتنگ‌ام

"دلتنگی‌های آدمی" را گاه صداها چون جامی از داغ در گوش فرومی‌ریزند،

"آرزوهای‌اش" در همهمه‌ی این داغ ذوب می‌شود.

هرمِ تن

تبِ تن­‌ام باید پس­ماند سرمایی باشد که کل زمستان از جان‌­ام بیرون نرفت که نرفت. شاید هم از زنانگی‌­ای باشد که دیگر حسابِ قاعده‌­اش را ندارم. تقویم را نگاه می­‌کنم، چشم‌­ام می­‌خورد به یادداشت‌­های سبز رنگ، نوشته­‌ها محواند، تصویر اما نه؛ دستانی از پشت آرام در آغوش‌­ام می­‌کشند، و لحظه‌­ای بعد حرارتی شدید در سینه‌­های­‌ام می­‌دَود، چشمه‌ای از گرما در سراسرِ تن­‌ام می­‌جوشد؛ پشتِ پلک­‌ها، لایِ ران­‌ها... تقویم را به‌­جلو ورق می­زنم آن‌­قدر جلو که به آخرین قاعده زنا‌نه‌­ام می­رسم، پس هنوز یکی دو روزی مانده... این تبِ لعنتی اما! گوش‌­ام را به شنیدن نمِ باران تیز می‌­کنم و پشت­‌ام  را از رادیاتور می­‌کنم، باید فکری به حالِ این کوره‌­های گرما بکنم، لپ­‌تاپ­‌ام!