صفر

باید منطقی باشم، لبخند بزنم و سرم را هر از چندگاه به نشان تایید تکان دهم درست زمانی که تکه هایی از من بون هیچ منطقی در حال متلاشی شدن به اطراف است. "جمع کن خودت را" قبل از این که کسی نهیبم بزند باید با خودم تکرار کن این جمله را. یادم نمی آید آخرین تکه ام را کجا جا گذاشتم، باید حسابی ریخت و پاش کرده باشم اطراف را. "جمع می کنم الان" باید با خودم تکرار کنم پیش از این که نهیبی تکه ای دیگر از من را به هرج و مرج اطراف اظافه کند. خسته ام!  "گفتم که جمع می کنم".