هـــــــــــــــــــــــو!

از دهن‌کجی‌های من به روزگار هم این‌که به‌جای یک نگین به نگینی دیگر زنگ زده‌ام که سال‌هاست خبری از او نگرفته‌ام و کمی قبل از این‌که آمار بسته­ی پستی‌ای، که آن‌یکی قرار بوده بفرسته را، بگیرم خودم را جمع جور می‌کنم و بعد از کلی خوش و بش و بحث‌های آی­اس­آی و تز و این حرفا می‌گویم دل‌ام تنگ شده و قراری با او می‌گذارم که ببینم‌اش.